the Daan Times

Noemde ik 2007 al een roerig jaar, 2008 deed er niet voor onder. In de afgelopen twaalf maanden vond ik een grote liefde, woonde ik daardoor tijdelijk in Arnhem en verhuisde ik later naar Haarlem (en ging ik niet trouwen), was ik even werkloos, vond ik een geweldige nieuwe baan en ging ik studeren.
En ik was niet de enige met grote veranderingen: Joost studeerde dubbel af en ging werken, Koon verhuisde naar de afvallige provincie, Chris regelde een stage voor iemand met een rijbewijs (natuurlijk zonder rijbewijs) en ging samenwonen in Alkmaar. Robbie tot slot toverde een saaie bovenwoning in Oudorp om tot de droom van iedere stylist.

Ga er maar even voor zitten, want met zoveel leuke en bijzondere dingen in een jaar moet er even stilgestaan worden bij een flink aantal zaken.

Zo begon ons 2008 met een erg leuk Singstarfeestje in het toenmalige verblijf van Fadila aan de Nieuwmarkt. Daarna naar een nogal ‘bijzonder’ feestje in de Westergas: Trailertrash. Later die maand nog zo’n bijzonder feestje: een avondje ‘van de lach’ met de huisgenoten uit Utrecht.

De rest van januari werd gevuld door onder andere een reeks geweldig concerten van Newton Faulkner, Soko, Iron & Wine en Eboman. Daarnaast was er Tequila in Utrecht, de eerste BBB (Beruchte Boeder Borrel) en een kroegentocht in Utrecht. Daarnaast was dit de maand dat het MSN-contact met Anna overging tot echte dates

De foto waar het allemaal mee begon…

In februari ging het van dates tot verkering, want zo gaat dat als je elkaar leuk vindt. Net na Valentijn overigens, maar dat was nog in tijden van recessie dus het had met bezuinigen niets te maken Deze maand waren er naast concerten van Voicst, Melanie Horsnell en Silkstone ook een avond Vogue-dansen met Karly, met de boys naar Retrodeluxe in het Patronaat en natuurlijk rollen met Robbie.

Maart begon met vier optredens in een week (wat een concerten dit jaar!): de briljante show van Band of Horses, het eerste optreden van Amy Macdonald in Nederland, Menomena en Opa Extince in het Patronaat. Met Joost ging ik nog naar Diep in de Groef.

In april ging ik voor het eerst uit in Arnhem, was er de de verjaardag van Joost en Anna en het RAUWweekend op donderdag en vrijdag.

Na een weekje zonder Anna is het dan vanzelf een keer 30 april, de hoogste tijd voor Q-DAY! Ditmaal in Utrecht. Net even anders dan de glorieuze jaren ervoor, maar aangezien we geen stoppen op het hoogtepunt kennen er toch een heel tof weekendje van gemaakt. We begonnen met GTA, dansen en Singstar op m’n kamer, daarna in de stad allerlei kroegen aangedaan.

De volgende dag -na het spotten van Steen, kankersteen- met een koffertje met allerhande waar naar de binnenstad getrokken. Om vervolgens na niet al te lange tijd door de politie gevraagd te worden onze spullen weer op te bergen. Dan maar ff holyfight

Na het eerste strandbiertje is het dan natuurlijk de hoogste tijd voor bevrijdingspop op 5 mei. Twee afhakers helaas: Koon was zijn KFC-verbod aan het verwerken terwijl Joost met Anna in New York zat. Toch was het natuurlijk erg gezellig met Chris, Robbie, de zusjes Anna en Fadila, en de zanger van Nickelback:

Wat volgde was een tweede Retrodeluxe van dit jaar (paste nog in ons ’schema’)…

… en een bijzonder avondje in Den Haag, waarna het tijd was voor Pinkpop, mijn (en Anna’s) eerste festivalervaring! Hoogtepunt was dat bizar goede optreden van Justice.

Begin juni was er een reunie met ex-schoolgenoten bij 90’s Now in Hotel Arena. Ook was er voetbal kijken in Utrecht en in Haarlem. Wat er echt uitsprong was natuurlijk het afscheidsfeest dat we voor Koon gaven. Hij ging een jaar weg, en dat konden we niet ongemerkt voorbij laten gaan. In huize Robbie werden BBQ, foute muziek en Singstar geregeld voor de Big Chef.

Een dag na dit feest kregen we Koon op de valreep nog mee naar Beeckestijn, waar hij samen met Robbie, Chris en mij genoot van de ‘muziek’ en de ‘mensen’.

Ook erg bijzonder was de avond in Arnhem met Robbie en Joost eind juni. Na het concert van de Jeugd nog keihard los in allerlei vage tenten, zo hoort het zou ik zeggen.

In juli gingen we met een afvaardiging naar het concert van Lupe Fiasco in Paradiso. Waar we na afloop Venz tegenkwamen!

Na het concert, een korte nacht slaap en voor sommigen van ons een nichtje, reisden we af naar Alkmaar voor de allerlaatste editie van Parkhof Open, dat bijna een net zo vaste traditie geworden is als Q-day en B-pop. De meest zonderlinge figuren uit Alkmaar en omstreken waren weer eens uit hun hol gekropen en het was weer om je ogen uit te kijken.

Het daaropvolgende weekend stond in het teken van schilderen in Haarlem, als voorbereiding op het samenwonen met Anna. Datzelfde weekend meteen maar even Haarlem ingedoken, met een frisse herinnering aan citroenbrandewijn en een foto van Robbie in paardentrui als resultaat.

Na een dagje Apenheul was het dan daadwerkelijk tijd om weer intrek te nemen in de Klarenbeek. De rentree naar Haarlem bleef niet onopgemerkt, want eind juli stonden we weer in Stiels. Ditmaal voor een zweetproef.

Joost: “dit is mijn ‘haha, wie is dat en waarom doet ze dat’ - gezicht.”

De maand werd vervolgens afgesloten door een beruchte avond in de Watergraafsmeer.

In Augustus was het tijd voor vakantie, en wel met Joost, in Istanbul. Ondanks de Turken hebben we een hele goede tijd gehad. Het ging weer van het welbekende leien dakje, op die dag na het eten van een niet-zo-goede curry na

Gezellig, op stap met de familie

Proost, chef!

Slechts twee dagen na de vakantie gingen we weer samen op pad, nu voor het concert van Maximo Park in Paradiso. Meesterlijk! Verder die maand nog twee avonden naar Haarlem Jazz geweest en Rock Band gekocht en gespeeld.

September was naast de maand van een nieuwe baan en opleiding ook de maand van ‘Free Kempi‘ en lekker Cultuursnacken in Haarlem. Waar we nog lokale bekendheid mee genereerden:

Natuurlijk was ik nog jarig, en dat was erg leuk. Zal het aan de drankjes gelegen hebben?

Oktober kende twee hoogtepunten: allereerst een heerlijke vakantie in Amerika. Met Anna naar Miami gevlogen, na twee dagen strand door naar Chicago, en het laatste weekend weer in de warmte van Florida. Heerlijk!

Als tweede was daar Halloween bij Brenda. Nog nooit eerder gevierd, maar met de outfit die ik in Amerika geshopt had er wel veel zin in. Na een heel gezellig thuisfeestje ook een kroeg tegenover CS aangedaan waar het nog een dolle avond werd.

November was een hele volle maand. Het begon met een concert van Maria Mena in Paradiso, ik ging met Tim en Robbie uit in Alkmaar en ik mocht Amy Macdonald haar platina plaat uitreiken.

Robbie en ik deden in Alkmaar en in Haarlem geen hiphop. Ook was er de geweldige show van Kanye West in Ahoy en we sloten af met de verjaardag van Tim in Alkmaar; a hell of a party.

Aan alles komt een eind, en zo ook aan dit jaar. December stond natuurlijk in het teken van Sinterklaas, Kerst en de aanstaande jaarwisseling. Daarnaast was er nog Serious Request in de Lichtfabriek en de State Awards in Amsterdam. En vanavond, gaan we knallend het jaar uit! Laat 2009 maar komen!

En gelukkig hebben we de foto’s nog!

Allereerst de bekende mensen die we naast Venz gespot hebben:

Joran van der Sloot

Vinnie Chase

Michael Stipe

En andere memorabele beelden:

Falco in de Bitterzoet

De Casa Fortuina-binnen-BBQ.

Euroshotjes na een middagje Rollen met Robbie.

Sushi eten met Koon.

Borsthaar en Stil in Mij @ Beurs, Utrecht.

Koon tijdens Extince in Patronaat.

Wellicht de foto van 2008? Joost doet z’n ding..

Of anders deze? Robbie doet kunst(zinnig).

Koon’s afscheidspose

HAPPY 2009!

Voordat ik wat schrijf over de show van de State Awards die wij op uitnodiging mochten bijwonen, begin ik even met het eten van die avond. We aten namelijk bij ‘Wagamama’, en het leek ons leuk om dit eens Koon-style op de gevoelige plaat vast te leggen…. Alleen heb ik er geen leuke begeleidende teksten en Chineze tekens bij Dus… gelukkig hebben we de foto’s nog.

Dan de State Awards. Die vonden plaats in een hevig gepimpte Melkweg. Wat dat betreft petje af! Het publiek moest echt nog wel even op gang komen na de gestelde aanvangstijd, maar rond half 10 begon de show dan echt. Afgetrapt werd door een voor ons onbekende presentatieduo, en een optreden van ‘drop je demo’-winnaars Zwart Licht. Weinig bijzonders, net als de daarop volgende act en de uitreiking van de Lifetime Achievement Award aan Braintje.

Echt leuk werd het toen Flinke Namen opkwam. Die wisten het publiek te grijpen door een dynamisch optreden met leuke nummers op pakkende beats. Mooi dat we dat nog gezien hebben voordat we moesten aftaaien. Natuurlijk een beetje teleurgesteld dat er niet een paar van de grote winnaars zoals The Opposites kwamen optreden.

De drie musketiers waren weer bijeen in Haarlem. Robbie en ik aten samen, waarna we richting Joost vertrokken om zijn ‘ish’ te checken. Dat bleek een kastje en een TV-tje te zijn, een grote verbetering ten opzichte van het oude, al zeg ik het zelf. Na wat gelul door een film heen fietsen we naar de Lichtfabriek voor het ‘Serious Request’-feestje dat daar gehouden zou worden.

Ai ai, wat viel de opkomst tegen. Het eerste half uur hadden we zelf ook nog echt zoiets van; wat doen we hier? Maar met een beetje goede wil en wat wodkaatjes wordt alles een feest zoals we inmiddels wel weten. Wat volgde was 3 uur van nummers aanvragen (De Jeugd, Prodigy), dansen, praten met iemand van het Jan Arentsz en kijken naar de meest vreemde lieden. Iemand die 70 euro betaalde voor een nummer van Marco Borsato bijvoorbeeld…

Na een kort slaapje werd de nacht zoals gewoonlijk geevalueerd bij De Overkant onder het genot van een lekker ontbijtje!

Het is alweer twee weken geleden, maar de verjaardag Tim is hoe dan ook het vermelden waard. Want, het was een hell of a party (zie foto’s). Voor de verjaardag aten we (ontzettend heet) bij Chris. Gelukkig waren er Warsteiners. We keken daarbij de film ‘Tropical Thunder’, die ons niet bijzonder wist te verrassen. De fake trailers voorafgaand aan de film deden dat wel. Zeker die van Ben Stiller, die eindigt met de punchline “who left the fridge open”.

Die zin bleek een goede samenvatting te zijn voor de rest van de avond. Na een fietstocht die niet lang, maar wel erg koud was kwamen we namelijk aan bij Tim. Hij vierde zijn verjaardag begrijpelijkerwijs echter niet in zijn appartementje, maar in de gemeenschappelijke keuken. En daar was het dus echt ontzettend koud. Zeker als het raam weer openging om bier te pakken. Ai ai! Gelukkig werd ik helemaal warm van een geschminkte Robbie.

Tja, een hell of a party dus!

Voor een project op school zit ik te bladeren door kranten van 80 jaar geleden. Leuk om te zien wat toen belangrijk werd geacht. Dat waren vooral aanrijdingen, de ene na de andere werd verslagen. Zo ook deze (incl. schandpaalfunctie):

Gelukkig valt er ook wat te lachen (pagina 2):

Zo! Binnenkort meer over wat er in 2008 gebeurt.

“Het stadscentrum van Nijmegen heeft de grootste diversiteit aan winkels. Dat blijkt uit onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Ruim tien jaar geleden had Haarlem nog de meeste verscheidenheid in het winkelassortiment.” (Zibb.nl)

Woensdagmiddag vertrokken Joost en ik al bijtijds uit Amsterdam, want we gingen naar Ahoy, en dat betekent: met de bus naar Schiphol, met de trein naar Rotjeknor en met de tram naar Zuidplein. Dit duurde allemaal al lang genoeg, dus eten deden we onderweg.
Dat hield voor Joost in dat hij tussen in de grimmige Rotterdamse metro, omringd door een overwegend gekleurd gezelschap…. sushi zat te eten. Decadenter wordt het niet. Overigens ging een deel van de sushi nog wel naar de grond, waardoor een Rotterdamse zwerver later die avond ook in decadentie heeft kunnen dineren.

Aangekomen in Ahoy bleken we bepaald niet de laatsten en konden we nog een mooi plaatsje veroveren, redelijk vooraan. Daar stonden we een half uurtje tot het voorprogramma begon. Alleen bleek er een voor-voorprogramma te zijn, een nieuwe discipel op Kanye’s label. Een Britse gast met een muzikale kruising tussen Boyzone en The Streets. Apart.

Om half 9 begon dan het echte voorprogramma, waar ik me wel op verheugd had: Santagold. Leuke CD. En ook een goede show, zo bleek. Alleen dat geluid in Ahoy.. echt om te huilen! Op sommige nummers dreunde de bas zo door, niet normaal.

Na dit voorprogramma bleek ook elders in de zaal prima zicht te zijn en het geluid iets beter, dus verhuisden we naar een plek waar we meer van de show van Kanye zouden kunnen genieten. Daarbij waren we nu ook dichter bij de bar, en in het kader hiervan, het toilet.

Rond half 10 begon dan de show van Kanye. En dat mag met recht een show genoemd worden. Een compleet landschap van een verlaten planeet was op een reusachtig podium nagebouwd. Met hydraulische platen, rookeffecten, vuurwerk en enorme schermen was het een prachtig gezicht. De nummers die Kanye deed waren allemaal onderdeel van het verhaal; een astronaut die met pech landt op deze planeet.

(De fantastische intro van de show - ENJOY!)

Gedurende de show zijn er meerdere visuele verrassingen, zoals een gigantische T-Rex die Kanye opeet en weer uitspuugt, een ruimteschip dat uiteindelijk weer van de grond komt en veel effecten. Het was echt erg goed en ik kan me niet voorstellen dat iemand hier snel aan zal tippen. Het enige dat beter had gekund was de locatie, want het geluid verpest toch een deel van de performance van Kanye en zijn -flinke- band.

Helaas moesten we wel iets voortijd vertrekken in verband met de laatste trein, dus slotnummer Love Lockdown hebben we niet meer mee kunnen maken. Wel hebben we nog zijn freestyle gehoord, waarin onder meer werd verteld dat hij een ‘legend of this time’ was, en ‘the living Hendrix’. Tsja, zijn ego had inderdaad de hele zaal kunnen vullen. Maar onterecht was het niet, we hebben genoten van ‘the brightest star in the Universe’, zoals zijn ruimteschip ‘Jane’ hem noemde.

Robbie refereerde er in de commentaren al aan… ons weekend hield niet op bij een mislukte poging om hiphop te zien. Na het uitgaan van vrijdag stonden we zaterdag namelijk redelijk bijtijds op, om na een zelfgemaakte Griekse omelet (vrij naar De Overkant) ons richting het station begaven.

We gingen namelijk naar Amsterdam, om daar in de Bijenkorf naar een show van Mark Ecko te gaan. Maar, alvorens dat te doen pakten we eerst een espresso bij die nieuwe Italiaanse zaak op het Amsterdamse CS, Julia’s. Leuke spot! Lekkere koffie, leuke inrichting en naar we vermoedden ook wel goed eten.

Toen dus naar de Bijenkorf, waar Mark Ecko zijn nieuwe collectie in zou luiden met een zes uur durend hiphopspektakel. Maar, zoals je al mag verwachten als Robbie en ik naar een hiphopding gaan, het is altijd weer even anders dan we vermoedden. In dit geval ook, want de show bleek dan wel binnen plaats te vinden, ervan genieten kan alleen buiten. Lekker hoor, met de winter die net zijn intrede aan het doen was.

We hebben dat dus maar gelaten voor wat het was. Wel na onze gegevens ingevuld te hebben voor een horlogeverloting natuurlijk. En Brainpower gezien te hebben. En van Zwarte Piet strooigoed te hebben gekregen

Toen kwamen we weer terug op onze nieuwe homespot… Julia’s. We gingen voor een goede witte wijn en een salade caprese. Helaas was de salade uitverkocht en de alcoholvergunning nog niet verstrekt. Het werd dus een hartig broodje. De uitgebreide test moet dus nog komen